توضیحات کامل دانشنامه FH-420 جفت
ولوو FH-420 جفت نسخه دهچرخ دو دیفرانسیل همان خانواده FH12 چهار۲۰ اسب است که سایپا دیزل حدود سال‌های ۱۳۸۲ تا ۱۳۸۷ مونتاژ کرد و جزو موفق‌ترین کشنده‌های سنگین آن دوره در ایران به‌شمار می‌رود. برخلاف برگه FH-420 تک که شاسی ۴×۲ جادهای دارد، این مدل سه محور و دو محور محرک عقب دارد تا در بار سنگین، کمپرسی، مسیر خاکی و کاربری‌های فوق‌سنگین کشش و دوام بهتری بدهد. موتور همان D12C شش‌سیلندر ۱۲٫۱ لیتری با ۴۲۰ اسب است. گشتاور در کاتالوگ‌های ۶×۴ حدود ۲۰۰۰ تا ۲۰۴۰ نیوتنمتر در ۱۱۰۰ تا ۱۳۰۰ دور ذکر شده و برخی فهرست‌ها تا ۲۱۰۰ نیوتنمتر هم نوشته‌اند. گیربکس دستی ۱۴ دنده خانواده SR1900 با دنده‌های کرال برای حرکت از سکون با بار سنگین به کار می‌رود؛ I-Shift در این نسل جفت رایج نبود. دیفرانسیل‌های عقب در نمونه‌های خارجی هم‌کلاس نسبت‌هایی مثل ۳٫۷۶ تا ۵٫۴۱ داشته‌اند. شاسی جفت ارتفاع بیشتری از زمین دارد و تعلیق معمولاً فنری و مقاوم است؛ همین موضوع سواری را نسبت به FH تک بادی خشک‌تر می‌کند اما مقاومت شاسی را برای کاربری سنگین بالا می‌برد. ترمزها بادی کاسه‌ای دو مداره‌اند. وزن خالص بالاتر از نسخه تک است و مصرف در بار خالی کمی بیشتر تمام می‌شود، اما برای باری و عمرانی هنوز یکی از گزینه‌های کم‌خرج با قطعات در دسترس است. کابین گلوبتروتر نسل دوم با دو تخت همان هویت FH12 را دارد: جلوپنجره مورب ولوو، چهار چراغ و سقف خواب‌دار. نباید این کامیون را با FH500 یا FH16 اشتباه گرفت؛ موتور ۱۲٫۱ لیتری و کابین FH2 مشخصه آن است. محبوبیت این مدل نزد رانندگان به قدرت کافی، شاسی مقاوم و ارزانی نسبی لوازم برمی‌گردد. نسخه جفت برای کمپرسی، تریلر سنگین، کارگاه و مسیرهای بد مناسبتر از تک است؛ برای ترانزیت سریع جادهای نسخه ۴×۲ همین قدرت مصرف و استهلاک تایر کمتری دارد. چون دو دهه از مونتاژ گذشته، وضعیت جوش شاسی، بوش‌ها، دیفرانسیل دوم و اتاق بین دستگاه‌ها بسیار متفاوت است. پیش از خرید باید سلامت هر دو دیفرانسیل، گیربکس دستی، موتور D12، ترک شاسی و تطابق مدارک بررسی شود. کارشناسی ۵۴ نقطه‌ای اکس‌تراک این نقاط را پوشش می‌دهد.